Yaşamak öyle ağır bir yük ki kimi zaman. Kimi zaman? Sabah uyanmak mı gece uykuya dalmak mı daha zor, bilmiyorum. Söylenenleri yapmaktan başka bir şey gelmezken elimden, söylenenleri duymak istememek de ayrı bir yerden sıkıştırıyor kalbimi. Yine de başka türlüsü mümkün olmuyor. Düşünmeden ne denirse yapmak. Öylesine tembellikle meşgul olasım var ki oysa. Orada da başka bir çelişki yok değil. Fiziksel anlamda eylemsiz olmak düşünceleri uzaklaştırmıyor ki! O halde çalışmalı, yorulmalı, bir an boş kalmamalı ki, yakamdan düşsün delilik. Niye hepsi, her biri bu kadar zor, birini seçmek ve onunla mutlu olmak neden mümkün olamıyor? Bu kelime artık nefes aldırmıyor bana. “Neden”i hayatımdan çıkarmalıyım… dım çok önceleri. Bana “geçmiş olsun” demeli. Hayat boyu bin türlü “ben”le savaşacağım. Yapacak bir şey yok.