?

Bir çeşit kanserim ben. Durup durup belli etmeden yayılan, sinsi, yaşarken öldüren, çirkin bir hastalığım. Kendiminki yetmezmiş gibi dokunduğum başka hayatları da mahvediyorum. Ölüyüm ben aslında, onları da öldürüp yalnızlığıma ortak arıyorum. Belki de o yüzden kaçmak en iyisi. Daha fazla acıtmak istemiyorum. Konuşmamayı becerebilsem ne güzel olurdu. Ya da sıradan şeyler konuşmayı başarabilsem. Anlatmasam kendimi ne olur sanki? Ya şu öfke nöbetlerine ne demeli? O anlardan birinde şu, aslında var olmayan hayatı sonlandırmayı neden bir türlü beceremedim, anlamıyorum.